پرش به محتوای اصلی
میرزا حبیب خراسانی میرزا حبیب خراسانی

غزلیات

شمارهٔ ۱۲۰

کاووس کیانی که کی‌اش نام نهادند

کی بود؟ کجا بود؟ کی‌اش نام نهادند؟

خاکی‌ست که رنگین شده از خون ضعیفان

این ملک که بغداد و ری‌اش نام نهادند

با خاک عجین آمد و از تاک عیان شد

خون دل شاهان که می‌اش نام نهادند

صد تیغ جفا بر سر و تن دید یکی چوب

تا شد تهی از خویش و نی‌اش نام نهادند

دل‌گرمی و دم‌سردی ما بود که گاهی

خرداد مه و گاه دی‌اش نام نهادند

آیین طریق از نفس پیر مغان یافت

آن خضر که فرخنده‌پی‌اش نام نهادند

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۲۲رفته سه سال تا مه خرداد
  2. شمارهٔ ۱۲۳شیخ و زاهد را خمیر از سبحه صد دانه بود
  3. شمارهٔ ۱۲۴پسته گر چون لعل جانبخش تو خندانی کند
  4. شمارهٔ ۱۲۵گفتمش هندوی زلفت، گفت طراری کند
  5. شمارهٔ ۱۲۶من در این صحرا نهادم پا که نخجیرم کنند
  6. شمارهٔ ۱۲۷چه بازی دوش در میخانه کردند
  7. شمارهٔ ۱۲۸دمبدم عمر میرود بر باد
  8. شمارهٔ ۱۲۹دست ساقی دوش در محفل درخت طور بود
همه‌ی غزلیات ←

میرزا حبیب خراسانی درباره‌ی میرزا حبیب خراسانی

میرزا حبیب الله شهیدی (زاده ۱۲۲۸ خورشیدی، ۱۲۶۶ هجری قمری در مشهد - درگذشته ۱۲۸۷ خورشیدی، ۱۳۲۷ هجری قمری) (در بعضی منابع نام او را میرزا حبیب الله مجتهد رضوی یا حسینی هم نوشته‌اند) متخلص به «حبیب» و معروف به «حبیب خراسانی» شاعر، عارف و مجتهد شیعی دورهٔ قاجاریه بوده‌است (در خراسان با عنوان «آقا» شناخته می‌شده). پدرش میر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.