پرش به محتوای اصلی
قدسی مشهدی قدسی مشهدی

غزلیات

شمارهٔ ۳۶۵

چون به سوی تو گشایم در کاشانه چشم

خانه چین شود از روی توام خانه چشم

بس که بر خاک درت چشم شهیدان شد فرش

ز آستانت مژه روید چو در خانه چشم

میل دل سوی می و ساغر عشرت کشدش

هرکه خونابه نپیموده ز پیمانه چشم

به تماشای جمال تو مرا جایی نیست

دل فروگیرتر از گوشه کاشانه چشم

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۶۷تا دل بر آتش غم جانانه سوختیم
  2. شمارهٔ ۳۶۸امشب ز دیده از قدح افزون گریستم
  3. شمارهٔ ۳۶۹خضر اگر آب حیات آورد، خون دانسته‌ام
  4. شمارهٔ ۳۷۰بر سر کوی تو عمری شد که ما افتاده‌ایم
  5. شمارهٔ ۳۷۱دیده را در عشق ازین به، مبتلا می‌خواستیم
  6. شمارهٔ ۳۷۲اگر دور از دلارای خود افتم
  7. شمارهٔ ۳۷۳من تیره‌دل و نورفشان شعله آهم
  8. شمارهٔ ۳۷۴من صید زخم‌خورده از پا فتاده‌ام
همه‌ی غزلیات ←

قدسی مشهدی درباره‌ی قدسی مشهدی

حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.