پرش به محتوای اصلی
غالب دهلوی غالب دهلوی

رباعیات

شمارهٔ ۴

ای دوست به سوی این فرومانده بیا

از کوچه غیر راه گردانده بیا

گفتی که مرا مخوان که من مرگ توام

بر گفته خویش باش و ناخوانده بیا

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۶بینایی چشم مهر و ماهست این خواب
  2. شمارهٔ ۷یک روز به ترک یاوه گویی غالب
  3. شمارهٔ ۸غالب چو ز ناسازی فرجام نصیب
  4. شمارهٔ ۹در عالم بی زری که تلخ ست حیات
  5. شمارهٔ ۱۰خوشتر بود آب سوهن از قند و نبات
  6. شمارهٔ ۱۱ای آن که به دهر نام تو شاهرخ است
  7. شمارهٔ ۱۲غالب روش مردم آزاد جداست
  8. شمارهٔ ۱۳کس را نبود رخی بدین سان که تراست
همه‌ی رباعیات ←

غالب دهلوی درباره‌ی غالب دهلوی

میرزا اسدالله بیگ خان، مشهور به میرزا غالب یا غالِب دِهلَوی از شاعران و نویسندگان پارسی‌گوی و اردونویس سدهٔ سیزدهم هجری در شبه‌قاره هند بود. نیاکان غالب از مرزبان‌زادگان و کشاورزان سمرقند و ترک‌زبان بوده‌اند که بعداً به هندوستان آمدند. غالب در چامه سرودن پیرو سبک هندی و مکتب وقوع بود. او در نوشته‌های خود از واژه‌های...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.