پرش به محتوای اصلی
غالب دهلوی غالب دهلوی

رباعیات

شمارهٔ ۱۳

کس را نبود رخی بدین سان که تراست

پاکیزه تنی به خوبی جان که تراست

گفتی که ز هیچ فتنه پروا نکنم

آه از غم چشم بدخویان که تراست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۵هستم ز می امید سرمست و بس است
  2. شمارهٔ ۱۶زان دوست که جان قالب مهر و وفاست
  3. شمارهٔ ۱۷هر کس ز حقیقت خبری داشته است
  4. شمارهٔ ۱۸آن را که عطیه ازل در نظرست
  5. شمارهٔ ۱۹خوابی که فروغ دین ازو جلوه گرست
  6. شمارهٔ ۲۰آن را که ز دست بی زری پامال ست
  7. شمارهٔ ۲۱هر چند زمانه مجمع جهال ست
  8. شمارهٔ ۲۲ای آن که ترا سعی به درمان من ست
همه‌ی رباعیات ←

غالب دهلوی درباره‌ی غالب دهلوی

میرزا اسدالله بیگ خان، مشهور به میرزا غالب یا غالِب دِهلَوی از شاعران و نویسندگان پارسی‌گوی و اردونویس سدهٔ سیزدهم هجری در شبه‌قاره هند بود. نیاکان غالب از مرزبان‌زادگان و کشاورزان سمرقند و ترک‌زبان بوده‌اند که بعداً به هندوستان آمدند. غالب در چامه سرودن پیرو سبک هندی و مکتب وقوع بود. او در نوشته‌های خود از واژه‌های...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.