پرش به محتوای اصلی
غالب دهلوی غالب دهلوی

رباعیات

شمارهٔ ۱۴

در خورد تبر بود درختی که مراست

خاییده آتش ست رختی که مراست

بی آن که تو بدنام شوی می کشدم

ناسازتر از خوی تو بختی که مراست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۶زان دوست که جان قالب مهر و وفاست
  2. شمارهٔ ۱۷هر کس ز حقیقت خبری داشته است
  3. شمارهٔ ۱۸آن را که عطیه ازل در نظرست
  4. شمارهٔ ۱۹خوابی که فروغ دین ازو جلوه گرست
  5. شمارهٔ ۲۰آن را که ز دست بی زری پامال ست
  6. شمارهٔ ۲۱هر چند زمانه مجمع جهال ست
  7. شمارهٔ ۲۲ای آن که ترا سعی به درمان من ست
  8. شمارهٔ ۲۳بسمل که سخن طراز مهرآیین ست
همه‌ی رباعیات ←

غالب دهلوی درباره‌ی غالب دهلوی

میرزا اسدالله بیگ خان، مشهور به میرزا غالب یا غالِب دِهلَوی از شاعران و نویسندگان پارسی‌گوی و اردونویس سدهٔ سیزدهم هجری در شبه‌قاره هند بود. نیاکان غالب از مرزبان‌زادگان و کشاورزان سمرقند و ترک‌زبان بوده‌اند که بعداً به هندوستان آمدند. غالب در چامه سرودن پیرو سبک هندی و مکتب وقوع بود. او در نوشته‌های خود از واژه‌های...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.