پرش به محتوای اصلی
غالب دهلوی غالب دهلوی

رباعیات

شمارهٔ ۱۵

هستم ز می امید سرمست و بس است

دارم سر این کلاه در دست و بس است

گر ارزش لطف و کرمی نیست مباش

استحقاق ترحمی هست و بس است

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۷هر کس ز حقیقت خبری داشته است
  2. شمارهٔ ۱۸آن را که عطیه ازل در نظرست
  3. شمارهٔ ۱۹خوابی که فروغ دین ازو جلوه گرست
  4. شمارهٔ ۲۰آن را که ز دست بی زری پامال ست
  5. شمارهٔ ۲۱هر چند زمانه مجمع جهال ست
  6. شمارهٔ ۲۲ای آن که ترا سعی به درمان من ست
  7. شمارهٔ ۲۳بسمل که سخن طراز مهرآیین ست
  8. شمارهٔ ۲۴دانیم که آیین شکایت نه نکوست
همه‌ی رباعیات ←

غالب دهلوی درباره‌ی غالب دهلوی

میرزا اسدالله بیگ خان، مشهور به میرزا غالب یا غالِب دِهلَوی از شاعران و نویسندگان پارسی‌گوی و اردونویس سدهٔ سیزدهم هجری در شبه‌قاره هند بود. نیاکان غالب از مرزبان‌زادگان و کشاورزان سمرقند و ترک‌زبان بوده‌اند که بعداً به هندوستان آمدند. غالب در چامه سرودن پیرو سبک هندی و مکتب وقوع بود. او در نوشته‌های خود از واژه‌های...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.