پرش به محتوای اصلی
غالب دهلوی غالب دهلوی

رباعیات

شمارهٔ ۲۰

آن را که ز دست بی زری پامال ست

رسوایی نیز لازم احوال ست

ما خشک لبیم و خرقه آلوده به می

ساقی مگرش پیاله از غربال ست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۲ای آن که ترا سعی به درمان من ست
  2. شمارهٔ ۲۳بسمل که سخن طراز مهرآیین ست
  3. شمارهٔ ۲۴دانیم که آیین شکایت نه نکوست
  4. شمارهٔ ۲۵دستم به کلید مخزنی می بایست
  5. شمارهٔ ۲۶غالب به سخن گرچه کست همسر نیست
  6. شمارهٔ ۲۷آن خسته که در نظر به جز یارش نیست
  7. شمارهٔ ۲۸اوراق زمانه درنوشتیم و گذشت
  8. شمارهٔ ۲۹تا موکب شهریار زین راه گذشت
همه‌ی رباعیات ←

غالب دهلوی درباره‌ی غالب دهلوی

میرزا اسدالله بیگ خان، مشهور به میرزا غالب یا غالِب دِهلَوی از شاعران و نویسندگان پارسی‌گوی و اردونویس سدهٔ سیزدهم هجری در شبه‌قاره هند بود. نیاکان غالب از مرزبان‌زادگان و کشاورزان سمرقند و ترک‌زبان بوده‌اند که بعداً به هندوستان آمدند. غالب در چامه سرودن پیرو سبک هندی و مکتب وقوع بود. او در نوشته‌های خود از واژه‌های...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.