شمارهٔ ۱۲

ادامه‌ی رباعیات

1. شمارهٔ ۱۴در خورد تبر بود درختی که مراست
2. شمارهٔ ۱۵هستم ز می امید سرمست و بس است
3. شمارهٔ ۱۶زان دوست که جان قالب مهر و وفاست
4. شمارهٔ ۱۷هر کس ز حقیقت خبری داشته است
5. شمارهٔ ۱۸آن را که عطیه ازل در نظرست
6. شمارهٔ ۱۹خوابی که فروغ دین ازو جلوه گرست
7. شمارهٔ ۲۰آن را که ز دست بی زری پامال ست
8. شمارهٔ ۲۱هر چند زمانه مجمع جهال ست