پرش به محتوای اصلی
فیاض لاهیجی فیاض لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۶۲

کردند پردة رخ دلدار شیشه را

افتاده است کار و عجب کار شیشه را

ساقی به ناز خویش که مگذار شیشه را

همچون دل شکسته به دست آر شیشه را

دیگر نماند منّت پروای ساقیم

پر کرده‌ام ز بوی می این بار شیشه را

این تلخ باده به که به یکبار درکشیم

خود را گران کنیم و سبکبار شیشه را

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۶۴این قدر آب هوس بستن به جوی دل چرا
  2. شمارهٔ ۶۵رویش که هست رنگ ز رخسار مه ربا
  3. شمارهٔ ۶۶من و کویی که کس را نیست جز عشرت به یاد آنجا
  4. شمارهٔ ۶۷رواج بیدلان از مهر دلداران شود پیدا
  5. شمارهٔ ۶۸جنون تکلیف کوه و دشت و صحرا می‌کند ما را
  6. شمارهٔ ۶۹نه سامان سفر باشد نه سودای حضر ما را
  7. شمارهٔ ۷۰تا حلقه نبد زلف بت مهوش ما را
  8. شمارهٔ ۷۱الهی آب و رنگ شعله ده مشت گل ما را
همه‌ی غزلیات ←

فیاض لاهیجی درباره‌ی فیاض لاهیجی

ملا عبدالرزاق علی بن حسین لاهیجی متخلص به فیاض (درگذشتهٔ ۱۰۷۲ قمری) از متکلمان مسلمان و شیعه، صاحب تألیفاتی چون گوهر مراد، سرمایه ایمان و شوارق الالهام است. او و فیض کاشانی شاگرد و داماد ملاصدرا بودند. میان فیاض و فیض دوستی برقرار بود. او از فیض با احترام یاد می‌کند و گاهی با عنوان «بعض افاضل اخواننا الالهیین» نام می‌...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.