پرش به محتوای اصلی
فیاض لاهیجی فیاض لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۷۰

تا حلقه نبد زلف بت مهوش ما را

زنجیر چه می‌کرد دل سرکش ما را

بی‌جوهر تیغ تو دل از پا ننشیند

آب تو نشاند مگر این آتش ما را

ماییم و همین فکر سر زلف و دگر هیچ

عشق که تهی کرد چنین ترکش ما را؟

گامی دو توان تاخت به دنبال شکاری

گر پی نکند تیغ اجل ابرش ما را

فیّاض بیا خوب رسیدی که خوشت باد

دیدار تو بایست دماغ خوش ما را

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۷۲تو ای بلبل گهی از نالة خود شاد کن ما را
  2. شمارهٔ ۷۳مستی مدام جام هوس می‌دهد مرا
  3. شمارهٔ ۷۴چو کرد خاک ره یار روزگار مرا
  4. شمارهٔ ۷۵بی‌تپش آرام کی باشد دل زار مرا
  5. شمارهٔ ۷۶از ناتوانی می‌کشد دوش نفس بار مرا
  6. شمارهٔ ۷۷دل می‌کشد به لالة راغ دگر مرا
  7. شمارهٔ ۷۸باز دارد عشق در آغوش بیهوشی مرا
  8. شمارهٔ ۷۹دل به زلفش می‌کشد آشفته سامانی مرا
همه‌ی غزلیات ←

فیاض لاهیجی درباره‌ی فیاض لاهیجی

ملا عبدالرزاق علی بن حسین لاهیجی متخلص به فیاض (درگذشتهٔ ۱۰۷۲ قمری) از متکلمان مسلمان و شیعه، صاحب تألیفاتی چون گوهر مراد، سرمایه ایمان و شوارق الالهام است. او و فیض کاشانی شاگرد و داماد ملاصدرا بودند. میان فیاض و فیض دوستی برقرار بود. او از فیض با احترام یاد می‌کند و گاهی با عنوان «بعض افاضل اخواننا الالهیین» نام می‌...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.