پرش به محتوای اصلی
فیاض لاهیجی فیاض لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۳۱۲

که می‌تواند از پیش یار برخیزد؟

نشسته‌ایم که از ما غبار برخیزد

به اضطرار سپردیم خویش را در عشق

بگو ز مجلس ما اختیار برخیزد

دمی که سرمة خطّش نمی‌کشم در چشم

ز دیده جای نگاهم غبار برخیزد

هلاک تربیت مجلسی شوم که در آن

خزان اگر بنشیند بهار برخیزد

نصیب زورق فیّاض باد طوفانی

که موج صد خطرش از کنار برخیزد

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۱۴به باغ سبزه چو بیند خطت به سر خیزد
  2. شمارهٔ ۳۱۵قدم از بار محنت برنخیزد
  3. شمارهٔ ۳۱۶از دعا گویا اثر بازم به مطلب می‌رسد
  4. شمارهٔ ۳۱۷ناله از دل تا به لب از ضعف مشکل میرسد
  5. شمارهٔ ۳۱۸بخت کو کز تو بمن مژدة یادی برسد
  6. شمارهٔ ۳۱۹کسی به درد سخن غیر طبع من نرسد
  7. شمارهٔ ۳۲۰تا کی چنینم از مژه خون جگر چکد
  8. شمارهٔ ۳۲۱ز عریانی نیندیشم اگر عالم خطر باشد
همه‌ی غزلیات ←

فیاض لاهیجی درباره‌ی فیاض لاهیجی

ملا عبدالرزاق علی بن حسین لاهیجی متخلص به فیاض (درگذشتهٔ ۱۰۷۲ قمری) از متکلمان مسلمان و شیعه، صاحب تألیفاتی چون گوهر مراد، سرمایه ایمان و شوارق الالهام است. او و فیض کاشانی شاگرد و داماد ملاصدرا بودند. میان فیاض و فیض دوستی برقرار بود. او از فیض با احترام یاد می‌کند و گاهی با عنوان «بعض افاضل اخواننا الالهیین» نام می‌...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.