پرش به محتوای اصلی
فیاض لاهیجی فیاض لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۲۵

وصل شد باعث جدایی ما

خصم ما گشت آشنایی ما

گرد ما هم به دامنی نرسید

چه رسا بود نارسایی ما

در چمن بال بسته‌تر گشتیم

دام خندید بر رهایی ما

دل نهادِ شکستگی شده‌ایم

چه گران است مومیایی ما

زین که ما را به هیچ کس نخرید

چه عیان شدگرانبهایی ما

دوست را کرده‌ایم دشمن خویش

سخت واباخت کیمیایی ما

سخت کاریست سد دل گشتن

مفت ما بود ناروایی ما

ما که امّید گم شدن داریم

کی کند خضر رهنمایی ما!

غم به ما خوش نیاز پاشی کرد

تازگی داشت دلربایی ما

هر چه هم داشتیم باخته‌ایم

مایه برداشت بینوایی ما

وصل ما خوش نکرد دل فیّاض

دل مگر خوش کند جدایی ما

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۷تا تو افکندی به دولت سایه بر گلزارها
  2. شمارهٔ ۲۸نفی قیل و قال کم کن ای که خواهی حال‌ها
  3. شمارهٔ ۲۹الا یا ایّها السّاقی ادر کأساً و ناولها
  4. شمارهٔ ۳۰کجا شد آن نمک‌پاشی به زخم از همزبانی‌ها
  5. شمارهٔ ۳۱یک جهان بر هم زدم کز جمله بگزیدم تو را
  6. شمارهٔ ۳۲صلای می‌زنم امروز مه‌وش خود را
  7. شمارهٔ ۳۳چو جوهر بر دم شمشیر او دادم دل خود را
  8. شمارهٔ ۳۴به ناز و غمزه خود آموختم جانانهٔ خود را
همه‌ی غزلیات ←

فیاض لاهیجی درباره‌ی فیاض لاهیجی

ملا عبدالرزاق علی بن حسین لاهیجی متخلص به فیاض (درگذشتهٔ ۱۰۷۲ قمری) از متکلمان مسلمان و شیعه، صاحب تألیفاتی چون گوهر مراد، سرمایه ایمان و شوارق الالهام است. او و فیض کاشانی شاگرد و داماد ملاصدرا بودند. میان فیاض و فیض دوستی برقرار بود. او از فیض با احترام یاد می‌کند و گاهی با عنوان «بعض افاضل اخواننا الالهیین» نام می‌...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.