پرش به محتوای اصلی
فیاض لاهیجی فیاض لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۲۰۳

کسی چون خرد دستگاهی نداشت

به سرّ قَدَر لیک راهی نداشت

گنه می‌پسندند از آدمی

وگرنه فرشته گناهی نداشت

جمال ازل پیش از ایجاد عشق

شهی بود اما سپاهی نداشت

گناه اسیران به دیوان حشر

چو زلف بتان عذرخواهی نداشت

نگردید تا آه عاشق بلند

سپهر برین تکیه‌گاهی نداشت

ز فرماندهان غیر سلطان عشق

کسی همچو دل بارگاهی نداشت

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۰۵غمت به سینه مرا جای مدّعا نگذاشت
  2. شمارهٔ ۲۰۶کسی ز ننگ به من گرچه روبه‌رو نگذاشت
  3. شمارهٔ ۲۰۷خوی از جبین مریز که قدر گلاب رفت
  4. شمارهٔ ۲۰۸زلف ساقی از کف و دامان یار از دست رفت
  5. شمارهٔ ۲۰۹شور جنونم از سر این بخت شوم رفت
  6. شمارهٔ ۲۱۰نوبهار من که هر خار مرا گل کرد و رفت
  7. شمارهٔ ۲۱۱سر رفت و داغ عشق بتان از سرم نرفت
  8. شمارهٔ ۲۱۲در ازل سوز محبّت در دل ما جا گرفت
همه‌ی غزلیات ←

فیاض لاهیجی درباره‌ی فیاض لاهیجی

ملا عبدالرزاق علی بن حسین لاهیجی متخلص به فیاض (درگذشتهٔ ۱۰۷۲ قمری) از متکلمان مسلمان و شیعه، صاحب تألیفاتی چون گوهر مراد، سرمایه ایمان و شوارق الالهام است. او و فیض کاشانی شاگرد و داماد ملاصدرا بودند. میان فیاض و فیض دوستی برقرار بود. او از فیض با احترام یاد می‌کند و گاهی با عنوان «بعض افاضل اخواننا الالهیین» نام می‌...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.