پرش به محتوای اصلی
فیاض لاهیجی فیاض لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۲۰۲

ترکش ناز تو از غمزه دگر تیر نداشت

ورنه از ما سر مو آن مژه تقصیر نداشت

سعی کردیم و گره وا نشد از رشتة کار

پنجة چارة ما ناخن تأثیر نداشت

دل گرفت از چمن امشب که گرفتار ترا

صوت بلبل اثر نالة زنجیر نداشت

گلشن عشق هوا داشت ولی در چمنش

پا کشیدیم که یک گوشة دلگیر نداشت

سر ز سودای تو بیرون نبرد کس فیّاض

هرگز این خواب پریشان تو تعبیر نداشت

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۰۴در دیار دل که کس جز حسن جولانی نداشت
  2. شمارهٔ ۲۰۵غمت به سینه مرا جای مدّعا نگذاشت
  3. شمارهٔ ۲۰۶کسی ز ننگ به من گرچه روبه‌رو نگذاشت
  4. شمارهٔ ۲۰۷خوی از جبین مریز که قدر گلاب رفت
  5. شمارهٔ ۲۰۸زلف ساقی از کف و دامان یار از دست رفت
  6. شمارهٔ ۲۰۹شور جنونم از سر این بخت شوم رفت
  7. شمارهٔ ۲۱۰نوبهار من که هر خار مرا گل کرد و رفت
  8. شمارهٔ ۲۱۱سر رفت و داغ عشق بتان از سرم نرفت
همه‌ی غزلیات ←

فیاض لاهیجی درباره‌ی فیاض لاهیجی

ملا عبدالرزاق علی بن حسین لاهیجی متخلص به فیاض (درگذشتهٔ ۱۰۷۲ قمری) از متکلمان مسلمان و شیعه، صاحب تألیفاتی چون گوهر مراد، سرمایه ایمان و شوارق الالهام است. او و فیض کاشانی شاگرد و داماد ملاصدرا بودند. میان فیاض و فیض دوستی برقرار بود. او از فیض با احترام یاد می‌کند و گاهی با عنوان «بعض افاضل اخواننا الالهیین» نام می‌...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.