پرش به محتوای اصلی
فیاض لاهیجی فیاض لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۱۲۹

چارة ما بیدلان در دفع سودا آتش است

آنچه آبی می‌زند بر آتش ما آتش است

نوش و نیش هر دو عالم یک حقیقت بیش نیست

آنچه موسی را چراغ خانه ما را آتش است

بر خلیل آتش گلستانست و بر ما دود دل

آتش او آتش است و آتش ما آتش است

سوختند از حسرت شمشیر او لب‌تشنگان

می‌نماید در نظرها آب اما آتش است

مستی دنیا خمار طرفه‌ای دارد ز پس

عیش‌ها فیّاض امروز آب و فردا آتش است

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۳۱کمان آهِ که یارب کشیده تا گوش است؟
  2. شمارهٔ ۱۳۲ز رنگِ می به رخت تا نقاب در پیش است
  3. شمارهٔ ۱۳۳چمن به خرّمی و گل به بار نزدیک است
  4. شمارهٔ ۱۳۴کار دلم در شکنج زلف تو تنگ است
  5. شمارهٔ ۱۳۵هر خس به باغ ما گل و هر زاغ بلبل است
  6. شمارهٔ ۱۳۶سراپا شعله گردیدست کاینم جامة آل است
  7. شمارهٔ ۱۳۷من و تصوّر ترک غمت خیال محال است
  8. شمارهٔ ۱۳۸تو سروری سرفرازی بر تو ختم است
همه‌ی غزلیات ←

فیاض لاهیجی درباره‌ی فیاض لاهیجی

ملا عبدالرزاق علی بن حسین لاهیجی متخلص به فیاض (درگذشتهٔ ۱۰۷۲ قمری) از متکلمان مسلمان و شیعه، صاحب تألیفاتی چون گوهر مراد، سرمایه ایمان و شوارق الالهام است. او و فیض کاشانی شاگرد و داماد ملاصدرا بودند. میان فیاض و فیض دوستی برقرار بود. او از فیض با احترام یاد می‌کند و گاهی با عنوان «بعض افاضل اخواننا الالهیین» نام می‌...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.