پرش به محتوای اصلی
فیاض لاهیجی فیاض لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۱۳۷

من و تصوّر ترک غمت خیال محال است

خلاصی از ستم عشق احتمال محال است

اگرچه قطع نظر ممکن است و ممکن ممکن

ولیک دل ز تو برکندنم محال محال است

رقیب من شده در آرزوی وصل تو عنقا

چنین که جلوة پرواز او به بالِ محال است

سخن درین چه که وصل تو ممکن است ولیکن

مجال دم زدن این سخن محال محال است

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۳۹چون نسیمم در ره عشق تو نقش پا گم است
  2. شمارهٔ ۱۴۰مو به موئیم دل و بهر غم یار کم است
  3. شمارهٔ ۱۴۱عکس رخ جانانه که در منزل چشم است
  4. شمارهٔ ۱۴۲ز عکس زلف تو آیینه سنبلستانست
  5. شمارهٔ ۱۴۳تا بوی زلف یار در آبادی منست
  6. شمارهٔ ۱۴۴عشق بازی جستجوی یار در دل کردنست
  7. شمارهٔ ۱۴۵عشق را پیغمبرم داغ جنون تاج منست
  8. شمارهٔ ۱۴۶درون پرده نه پنهان عذار جانانست
همه‌ی غزلیات ←

فیاض لاهیجی درباره‌ی فیاض لاهیجی

ملا عبدالرزاق علی بن حسین لاهیجی متخلص به فیاض (درگذشتهٔ ۱۰۷۲ قمری) از متکلمان مسلمان و شیعه، صاحب تألیفاتی چون گوهر مراد، سرمایه ایمان و شوارق الالهام است. او و فیض کاشانی شاگرد و داماد ملاصدرا بودند. میان فیاض و فیض دوستی برقرار بود. او از فیض با احترام یاد می‌کند و گاهی با عنوان «بعض افاضل اخواننا الالهیین» نام می‌...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.