پرش به محتوای اصلی
فصیحی هروی فصیحی هروی

غزلیات

شمارهٔ ۶۸

مگر بازم دل از زخم جفایی شاد می‌گردد

که مرگم گرد جان بهر مبارک باد می‌گردد

به فتراک محبت من همان صید گرفتارم

که بسمل گشته و گرد سر صیاد می‌گردد

به جای باده خون در ساغرست امروز خسرورا

همانا یاد شیرین در دل فرهاد می‌گردد

فصیحی زار می‌نالد مگر جان می‌دهد از غم

که امشب ماتمی بر گرد این فریاد می‌گردد

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۷۰از روز سیاهم شب هجران گله دارد
  2. شمارهٔ ۷۱غمش به تازه ندانم چه مدعا دارد
  3. شمارهٔ ۷۲بر خرمنم طلیعه برقی گذار کرد
  4. شمارهٔ ۷۳رفت صد عید و نسیمی یاد باغ ما نکرد
  5. شمارهٔ ۷۴حسن پیرایه دکان هوس نتوان کرد
  6. شمارهٔ ۷۵دیده هرگز خویشتن را صید شهبازی نکرد
  7. شمارهٔ ۷۶سالها دیده ما را مژه دربانی کرد
  8. شمارهٔ ۷۷عشق هر ساعت شبیخون بر دل ریش آورد
همه‌ی غزلیات ←

فصیحی هروی درباره‌ی فصیحی هروی

میرزا فصیح‌الدین فصیحی هروی فرزند ابوالمکارم (زادهٔ بخارا احتمالاً در سال ۹۸۷ قمری، درگذشتهٔ سال ۱۰۴۹ قمری در هرات) شاعری که از بزرگان سادات هرات بود و نسبش به خواجه عبدالله انصاری می‌رسد. پس از چیرگی عبیدالله خان ازبک بر هرات در ۹۹۷ق، ابوالمکارم با خانواده‌اش به هرات بازگشت و همانجا ساکن شد و در همان زمان، فصیح‌الدین...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.