پرش به محتوای اصلی
ابن یمین ابن یمین

غزلیات

شمارهٔ ۲۶۲

این منم بار دگر عزم خراسان کرده

روی چون بلبل شیدا بگلستان کرده

بوده یعقوب صفت ساکن بیت الاحزان

وینزمان روی سوی یوسف کنعان کرده

بسته احرام طواف حرم حضرت دوست

قبله گاه دل و جان ابروی جانان کرده

کی بود باز که خاک کف پایش بینم

سرمه روشنی دیده گریان کرده

شکرها گویم از اینطالع برگشته خویش

که ببینم ره هجرانش به پایان کرده

خرم آنروز که درد دل سودا زده را

بینم از نوش لبش دارو و درمان کرده

اینهمه شادی آنروز که باز ابن یمین

بیندش پسته خندان شکر افشان کرده

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۶۴تا در آمد خط شبرنگ تو پیرامن ماه
  2. شمارهٔ ۲۶۵تا تو ایدلبر چو ماه انوری آراسته
  3. شمارهٔ ۲۶۶روی میتابد ز من آن سیمبر یعنی که چه
  4. شمارهٔ ۲۶۷سحرگه آن صنم سرو قد شتاب زده
  5. شمارهٔ ۲۶۸شیرین بتم ایخسرو خوبان زمانه
  6. شمارهٔ ۲۶۹فرخنده طالعی بود آنرا که هر پگاه
  7. شمارهٔ ۲۷۰گر نور روی روشنت افتد بر آینه
  8. شمارهٔ ۲۷۱گفتم ایدوست شدم عاشق آن روی چو ماه
همه‌ی غزلیات ←

ابن یمین درباره‌ی ابن یمین

امیر فخرالدین محمود بن امیر یمین‌الدین طُغْرایی فَریومَدی (زادۀ ۶۸۵ هجری قمری در فریومد از توابع سبزوار، درگذشتۀ ۷۶۹ هجری قمری) فیلسوف و شاعر قطعه‌سرای ایرانی است. پدرش امیر یمین‌الدین، مردی ادیب و شاعر بود که در زمان سلطان محمد خدابنده می‌زیست و در دستگاه امیران خراسان، به شغل دفتری و طُغْرانویسی اشتغال داشت و ظاهراً...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.