پرش به محتوای اصلی
ابن یمین ابن یمین

غزلیات

شمارهٔ ۱۲۲

زمانه رونق کارم بکام می نکند

ره مراد مرا زیر گام می نکند

کرشمه ئی نکند دلبرم بسحر حلال

که صبر بر دل عاشق حرام می نکند

نظام رشته دندان ز لعل بنماید

که کار خسته دلان بی نظام می نکند

بگرد عارض او خط قیرفام چراست

زمانه پرده صبح ارز شام می نکند

مهندس خرد من بنای خانه صبر

نهاد اول و آخر تمام می نکند

بنزد ابن یمینش خلیل نتوان گفت

که با هواش در آتش مقام می نکند

گشاده باد صراحی صفت ز جانش خون

که از صفاش دل خود چو جام می نکند

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۲۴سنبل غالیه گون بر گل تر میشکند
  2. شمارهٔ ۱۲۵شادباش ای دل که حالت پیش جانان گفته اند
  3. شمارهٔ ۱۲۶شراب عشق چون در جام کردند
  4. شمارهٔ ۱۲۷صبحدم بادی که از سوی خراسان می‌دمد
  5. شمارهٔ ۱۲۸صبا ز برگ گلش چون کلاله بر گیرد
  6. شمارهٔ ۱۲۹طالع سعد دلم زان رخ گلگون گیرد
  7. شمارهٔ ۱۳۰عاشق اول ز سر جان و جهان برخیزد
  8. شمارهٔ ۱۳۱عاشقان تا ز کمند غم عشقت نرهند
همه‌ی غزلیات ←

ابن یمین درباره‌ی ابن یمین

امیر فخرالدین محمود بن امیر یمین‌الدین طُغْرایی فَریومَدی (زادۀ ۶۸۵ هجری قمری در فریومد از توابع سبزوار، درگذشتۀ ۷۶۹ هجری قمری) فیلسوف و شاعر قطعه‌سرای ایرانی است. پدرش امیر یمین‌الدین، مردی ادیب و شاعر بود که در زمان سلطان محمد خدابنده می‌زیست و در دستگاه امیران خراسان، به شغل دفتری و طُغْرانویسی اشتغال داشت و ظاهراً...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.