پرش به محتوای اصلی
بلند اقبال بلند اقبال

بخش چهارم

بخش ۲۴ - نصیحت

با کسی بد مکن مشو غافل

از مکافات هستی ارعاقل

در زمینی کس ار بکارد جو

نبرد گندم او به وقت درو

شاد بادا روان او به بهشت

کز برای نصیحت تو نوشت

رو نکوئی کن و در آب انداز

که دهد ایزدت به صحرا باز

ادامه‌ی بخش چهارم

  1. بخش ۲۶ - در رنجش از اهل زمانهز خلق جهان سخت رنجیده ام
  2. بخش ۲۷ - در ترک علایق جسمانیپیرهن باری گران باشد به تن
  3. بخش ۲۸ - فی النصیحت و التنبیهبنام خدا رو به هر کار کن
  4. بخش ۲۹ - درشکرگذاری ورضا از خدای تعالینظرکن به هر صبح بر کهتران
  5. بخش ۳۰ - در امر به نیکی ونهی از بدیهم تخم نیکی نشان درجهان
  6. بخش ۳۱ - در تسلیم و رضا درمصائب روزگارچونیک وبد آید برت درجهان
  7. بخش ۳۲ - در صبر وصابریبه غم صبر کن بیقراری مکن
  8. بخش ۳۳ - در پندو اندرزز سرتا به پا خویش را هوش کن
همه‌ی بخش چهارم ←

بلند اقبال درباره‌ی بلند اقبال

میرزا سید رضی مستوفی یا میرزا سید رضی حمزوی شیرازی متخلص به «بلند اقبال» (زادهٔ ۱۲۴۵ قمری در شیراز، درگذشتهٔ ۱۳۱۸ یا ۱۳۱۹ قمری در شیراز، مدفون در نجف) از شاعران قرن سیزدهم قمری است. پدرش میرزا محمدعلی از سادات و مستوفیان معتبر فارس بود. برادر بزرگترش هم مستوفی بود و خودش را هم مستخدم دولت نوشته‌اند. به گواهی تذکره‌ها...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.