پرش به محتوای اصلی
ناصر بجه‌ای ناصر بجه‌ای

غزلیات

شمارهٔ ۳۴

از لب جانان من زنده دل و جان من

زنده دل و جان من از لب جانان من

این دل حیران من عاشق شیدای توست

عاشق شیدای توست این دل حیران من

مایه ایمان من کفر سر زلف توست

کفر سر زلف توست مایه ایمان من

سلسله جان من طره پرچین توست

طره پرچین توست سلسله جان من

مهر سلیمان من نقش خط سبز توست

نقش خط سبز توست مهر سلیمان من

سرو خرامان من قامت رعنای توست

قامت رعنای توست سرو خرامان من

طرف گلستان من عارض گلرنگ توست

عارض گلرنگ توست طرف گلستان من

پسته خندان من شکر جان‌بخش توست

شکر جان‌بخش توست پسته خندان من

چشمه حیوان من خاک سر کوی توست

خاک سر کوی توست چشمه حیوان من

حال پریشان من از سر زلفین توست

از سر زلفین توست حال پریشان من

ای تو شده جان من ناصر از آن تو شد

ناصر از آن تو شد ای تو شده جان من

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۶وه که چه فتنه می‌کند نرگس نیم مست تو
  2. شمارهٔ ۳۷دل من بس پریشان است بی‌تو
  3. شمارهٔ ۳۸سر خیل بتانی تو آشوب جهانی تو
  4. شمارهٔ ۳۹همه لطف و همه صفایی تو
  5. شمارهٔ ۴۰آخر ای جان من کجایی تو
  6. شمارهٔ ۴۱در عشق تو عقل بی‌خبر به
  7. شمارهٔ ۴۲آمد نگار ترک من چون صد نگار آراسته
  8. شمارهٔ ۴۳ساقی بده آن می مغانه
همه‌ی غزلیات ←

ناصر بجه‌ای درباره‌ی ناصر بجه‌ای

ناصرالدین بجه‌ای که به ناصرالدین شیرازی و ناصر بجه‌ای هم شهرت دارد، از شاعران پارسی‌گوی سده هفتم و اوایل سده هشتم هجری بود. تخلّص شعری او «ناصر» بود. اصل او از «بجه» روستایی از قصبات رامجرد میان استان فارس و اصفهان بود و چون در شیراز سکونت داشت به شیرازی شهرت یافته‌است. ناصر بجه‌ای از معاصران سعدی بوده‌است یعنی ظاهراً...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.