پرش به محتوای اصلی
اسیری لاهیجی اسیری لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۶۶

چیست عالم جلوه گاه حسن دوست

جلوه در عالم چه باشد جمله اوست

ظاهرا گر زانکه عالم مظهرست

مظهر و ظاهر چو وابینی هموست

در حقیقت نیست غیر از یار کس

این نمود غیر عین وهم توست

یار خود آئینه روی خود است

در نمودن آینه گر غیر روست

می نماید غیر دریا جو، ولی

در حقیقت دان که دریا عین جوست

حسن خود را دید و شد عاشق بخود

در جهان او را بخود این گفت و گوست

مائی و اوئی بمعنی شد یکی

گر اسیری ما و او گوید که دوست

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۶۸باکوی تو از روضه رضوان نتوان گفت
  2. شمارهٔ ۶۹با روی تو از جنت اعلی نتوان گفت
  3. شمارهٔ ۷۰یار ماباماست از ماکی جداست
  4. شمارهٔ ۷۱بنمود حسن دوست ز ما آنچنانکه هست
  5. شمارهٔ ۷۲از مطرب جمال تو آفاق پر صداست
  6. شمارهٔ ۷۳چه یارست و چه جان دلنوازست
  7. شمارهٔ ۷۴صیت جمال روی تو عالم فروگرفت
  8. شمارهٔ ۷۵(در مقام لی مع الله سیر نیست
همه‌ی غزلیات ←

اسیری لاهیجی درباره‌ی اسیری لاهیجی

شمس‌الدین‌ محمد بن‌ یحیی‌ بن‌ علی‌ گیلانی لاهیجی نوربخشی (سال تولد نامعلوم، درگذشته به سال ۹۱۲ هجری قمری) متخلص به «اسیری‌» و «فدایی» و مشهور به «اسیری لاهیجی» عارف‌، شاعر و از مشایخ‌ سلسلهٔ نوربخشیه‌ است. کتاب «اسرار الشهود» اسیری با استفادهٔ از نسخهٔ آماده شده به کوشش آقای محمد رسا و کتاب «رسائل لاهیجی» با استفاده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.