امیر معزی
شمارهٔ ۷
نه بس بود که در غزل یار و در مدیح
طبعی بود لطیف و زبانی بود فصیح
معشوق سازگار بباید گه غزل
ممدوح مال بخش بباید گه مدیح
امیر معزی
ادامه‌ی قطعات
- شمارهٔ ۹ای وزیری که همت تو همی
- شمارهٔ ۱۰بیاید نام او در مَخلَص شعر
- شمارهٔ ۱۱جهان گشاده ثنای تو را چو شیر دهان
- شمارهٔ ۱۲دریاست خاطر من و گوهر در او سخن
- شمارهٔ ۱۳امام بود محمد، علی خلیفه ی او
- شمارهٔ ۱۴شاها قیاس بخت خود از آفتاب گیر
- شمارهٔ ۱۵ای روزگار خورده کم روزگار گیر
- شمارهٔ ۱۶عزیز کرد مرا در محل عز و قبول
درباره‌ی امیر معزی
امیرالشعراء ابوعبداﷲ محمد معزی نیشابوری فرزند امیرالشعراء عبدالملک برهانی نیشابوری از شاعران دربار الب ارسلان بود. او خود برای نظامی عروضی از پدرش سخن رانده است که «پدر من امیرالشعراء برهانی رحمه اﷲ در اول دولت ملکشاه به شهر قزوین از عالم فنا به دار بقا تحویل کرد و در آن قطعه -که سخت معروف است- مرا به سلطان ملکشاه سپ...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.