پرش به محتوای اصلی
اهلی شیرازی اهلی شیرازی

غزلیات

شمارهٔ ۸۹۵

مگسل ز یار و بر سر عهد نخست باش

گر دل شکست عهد و وفا گو درست باش

امشب ز برق وصل که خواهد چو باد رفت

ساقی چراغ عیش بر افروز و چست باش

در صید وصل طالع سستم مدد نکرد

ای بخت سخت کوش که گفتت که سست باش

ما دل بریده ایم ز مقصود خویشتن

با ما چنانکه غایت مقصود تست باش

اهلی چو قسمت تو ملامت شد از نخست

راضی توهم به قسمت روز نخست باش

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۸۹۷هر کو بهشت وصل او امروز باشد حاصلش
  2. شمارهٔ ۸۹۸نشد از زخم تیر آهو گریزان روز نخجیرش
  3. شمارهٔ ۸۹۹بس گل شکفت و کرد خزان نوبهار خویش
  4. شمارهٔ ۹۰۰چو وقت گریه کردن رو نهم بر سوی دیوارش
  5. شمارهٔ ۹۰۱از حسرت آن لب که نبخشد شکر خویش
  6. شمارهٔ ۹۰۲تا شسته شد ز شیر لب روح پرورش
  7. شمارهٔ ۹۰۳ره ز مستی بزنم باز به ویرانه خویش
  8. شمارهٔ ۹۰۴کوهکن چون بر نیامد با دل خود رای خویش
همه‌ی غزلیات ←

اهلی شیرازی درباره‌ی اهلی شیرازی

محمد بن‌ یوسف اهلی شیرازی (زادهٔ ۸۵۸ هجری قمری در شیراز – درگذشتهٔ ۹۴۲ هجری قمری در شیراز) شاعر قرن نهم و دهم هجری است. اهلی در سرودن انواع شعر استاد بود و آنچنان که از شعرش مشخص است مطالعهٔ وسیعی روی دیوانهای شاعران پیش از خود دارد. در غزلیات او تأثیر حافظ و سعدی و همچنین شیوهٔ وقوعی تحت تأثیر شاعران این مکتب همچون ب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.