پرش به محتوای اصلی
اهلی شیرازی اهلی شیرازی

غزلیات

شمارهٔ ۲۸۲

دلا، خار ستم از پا برون خواهد شدن وقت است

غمی کز دل نشد هرگز کنون خواهد شدن وقت است

خزان غم ورق گرداند و بوی نوبهار آمد

رخ زردم ز شادی لاله گون خواهد شدن وقت است

گذشت آن خشکسان غم مریز ای دیده سیل خون

که آب چشم از شادی برون خواهد شدن وقت است

بدین بخت نگون اهلی قیامت کم کن از گریه

که طاق آسمان زین غم نگون خواهد شدن وقت است

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۸۴با من از مشکین غزالان گرنه بوی آشناست
  2. شمارهٔ ۲۸۵تا نشد چون نافه خون، دل بوی دلجویی نیافت
  3. شمارهٔ ۲۸۶چشم همه را بر گل روی تو نگاه است
  4. شمارهٔ ۲۸۷گل نو آمد و ما را غم دیرینه گرفت
  5. شمارهٔ ۲۸۸صبر تلخ است و دوای من خونین جگر است
  6. شمارهٔ ۲۸۹کار از دهان او همه دم بر مراد نیست
  7. شمارهٔ ۲۹۰گاه گاهم خانه از برق وصالش روشن است
  8. شمارهٔ ۲۹۱ای سبز تلخ این نگه جان گداز چیست
همه‌ی غزلیات ←

اهلی شیرازی درباره‌ی اهلی شیرازی

محمد بن‌ یوسف اهلی شیرازی (زادهٔ ۸۵۸ هجری قمری در شیراز – درگذشتهٔ ۹۴۲ هجری قمری در شیراز) شاعر قرن نهم و دهم هجری است. اهلی در سرودن انواع شعر استاد بود و آنچنان که از شعرش مشخص است مطالعهٔ وسیعی روی دیوانهای شاعران پیش از خود دارد. در غزلیات او تأثیر حافظ و سعدی و همچنین شیوهٔ وقوعی تحت تأثیر شاعران این مکتب همچون ب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.