پرش به محتوای اصلی
اهلی شیرازی اهلی شیرازی

غزلیات

شمارهٔ ۱۲۸۷

بقدر درد اگرم قوت سخن بودی

کرا مجال سخن با وجود من بودی

بسعی و کوشش اگر کام دل شدی حاصل

بجای خسرو و پرویز کوهکن بودی

گل ار ز آتش حسن تو داشتی رنگی

بسوختی خس و خاری که در چمن بودی

شکست حسن تو بازار نیکوان ارنه

هنوز فتنه یوسف در انجمن بودی

بخاکپای تو اهلی گرش رسیدی دست

رقیب بیهنرش خاک در دهن بودی

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۲۸۹چو ساقی گر بجامم دست بودی
  2. شمارهٔ ۱۲۹۰چو طوطیان تو سخن بی نظیر میگویی
  3. شمارهٔ ۱۲۹۱دی بسکه چو گل در نظر افروخته بودی
  4. شمارهٔ ۱۲۹۲رفتی و کنار از من دیوانه گرفتی
  5. شمارهٔ ۱۲۹۳با دیگران بعشوه سخن هر نفس کنی
  6. شمارهٔ ۱۲۹۴کعبه عاشق من کاش شکیبا بودی
  7. شمارهٔ ۱۲۹۵خواهم شبی گوش رضا بر حال زار من نهی
  8. شمارهٔ ۱۲۹۶با دل چه چاره سازم کز آرزوی رویی
همه‌ی غزلیات ←

اهلی شیرازی درباره‌ی اهلی شیرازی

محمد بن‌ یوسف اهلی شیرازی (زادهٔ ۸۵۸ هجری قمری در شیراز – درگذشتهٔ ۹۴۲ هجری قمری در شیراز) شاعر قرن نهم و دهم هجری است. اهلی در سرودن انواع شعر استاد بود و آنچنان که از شعرش مشخص است مطالعهٔ وسیعی روی دیوانهای شاعران پیش از خود دارد. در غزلیات او تأثیر حافظ و سعدی و همچنین شیوهٔ وقوعی تحت تأثیر شاعران این مکتب همچون ب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.