پرش به محتوای اصلی
اهلی شیرازی اهلی شیرازی

غزلیات

شمارهٔ ۱۱۸۳

سخن بگو و دل از من بیک سخن بستان

بیک کرشمه شیرین مرا ز من بستان

بیک حکایت شیرین هلاک کن خسرو

تو شاه حسنی ازو داد کوهکن بستان

مده بدست اجل کز ستم کشد زارم

چو دادنیست مرا جان ز خویشتن بستان

بخنده یی ببر از یوسف و زلیخا دل

بیک کرشمه دل از دست مرد و زن بستان

بجان اگر دهد آنشوخ بوسه یی اهلی

هزار جان ده و یکبوسه زان دهن بستان

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۱۸۵بر توسن ناز آنپسر میتاخت چون برق یمان
  2. شمارهٔ ۱۱۸۶وقت مرگ از سخنی درد مرا تسکین کن
  3. شمارهٔ ۱۱۸۷در غنچه چو گل تا بکیی گوش بمن کن
  4. شمارهٔ ۱۱۸۸مزاج زهر اگر کوشش کنی شیرین توان کردن
  5. شمارهٔ ۱۱۸۹آن جوان عاجز کش و من ناتوانی اینچنین
  6. شمارهٔ ۱۱۹۰باده می‌نوش و بدین مشغله می‌گذران
  7. شمارهٔ ۱۱۹۱من زار و دل غمزده هم زار تر از من
  8. شمارهٔ ۱۱۹۲ایدل به غم بساز و وصالش طلب مکن
همه‌ی غزلیات ←

اهلی شیرازی درباره‌ی اهلی شیرازی

محمد بن‌ یوسف اهلی شیرازی (زادهٔ ۸۵۸ هجری قمری در شیراز – درگذشتهٔ ۹۴۲ هجری قمری در شیراز) شاعر قرن نهم و دهم هجری است. اهلی در سرودن انواع شعر استاد بود و آنچنان که از شعرش مشخص است مطالعهٔ وسیعی روی دیوانهای شاعران پیش از خود دارد. در غزلیات او تأثیر حافظ و سعدی و همچنین شیوهٔ وقوعی تحت تأثیر شاعران این مکتب همچون ب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.