پرش به محتوای اصلی
ادیب الممالک ادیب الممالک

فرهنگ پارسی

شمارهٔ ۲۳ - نامهای دزدمه در دساتیر

همان کیوان ابا برجیس و بهرام

«سناشیر» است و «برهستی» چو بلرام

«هرامید» است خورشید جهانتاب

نپید آمد همان بیدُختِ پدرام

«کلنگ» از تیر دان مه «فامشید» است

به فرشیم «دساتیر جی‌افرام»

ادامه‌ی فرهنگ پارسی

  1. شمارهٔ ۲۵ - نیز نام انگشتان به پارسینام انگشتان مردم در زبان پارسی
  2. شمارهٔ ۲۶ - در تطبیق ماه‌های پارسی با قبطیای همایون‌سرشت پاک‌نژاد
  3. شمارهٔ ۲۷ - هفت قلم آرایش زنانهفت پیرایه شد به روی بتان
  4. شمارهٔ ۲۸ - هفت اندام مردم نمازیترا باید که هفت اندام هنگام نماز اندر
  5. شمارهٔ ۲۹ - نام هفت آتشکده پارسیانزان هفت اختر بُد اندر فرس هفت آتشکده
  6. شمارهٔ ۳۰ - فرجودهای پنجگانه اشوزرتشتپنج «فرجود» پدید آمده از شَت زرتشت
  7. شمارهٔ ۳۱ - یشتهای اوستانام نُه یشتی که زرتشت اشوی پاکزاد
  8. شمارهٔ ۳۲ - ایزدان فروغهای آسمانایزد فروغهای سپهری که هفت شد
همه‌ی فرهنگ پارسی ←

ادیب الممالک درباره‌ی ادیب الممالک

محمدصادق پسر حاجی میرزا حسین فراهانی (زادهٔ ۱۱ مرداد ۱۲۳۹ هجری شمسی در گازران از توابع شهرستان خنداب در استان مرکزی - درگذشتهٔ ۱۲۹۶ هجری شمسی) ملقب به «ادیب‌الممالک فراهانی» و «امیرالشعرا»، و متخلص به «امیری»، شاعر، ادیب و روزنامه‌نگار دورهٔ مشروطه است.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.