شمارهٔ ۱۷

ادامه‌ی غزلیات ناتمام

1. شمارهٔ ۱۹جفا کن تا توانی برق من، خرمن نمی‌سوزد
2. شمارهٔ ۲۰کس چرا در قتل چون من بی کسی حیران بود
3. شمارهٔ ۲۱مرا دلی ست که هرگز ندیدم او را شاد
4. شمارهٔ ۲۲کجا قاصد برم با نامه آن دلستان آید
5. شمارهٔ ۲۳بخت تارم سایه ای گر بر شب تار افکند
6. شمارهٔ ۲۴دلارامی که باکن رام بود از من رمید آخر
7. شمارهٔ ۲۵ناصِحا از عشق منع مکن بار دگر
8. شمارهٔ ۲۶زان نبینم چشم خود کز گریه پرشد دامنش