شمارهٔ ۶۶۶
در آغاز محبت از جفای دلستان مردم
وفاداری نکرده وای عمرم نوجوان مردم
اگر گل بر سر خاکم بریزی غنچه می‌گردد
ز بس دل تنگ از یاد دهان دلبران مردم
ز کس حرف پریشان‌حالی گلزار نشنیدم
هزاران شکر ایزد در قفس پیش از خزان مردم
به امیدی که سازد تازه بوی گل دماغم را
به گلگشت چمن رفتم ز شور بلبلان مردم
به جای گریه مردم را به حالم خنده می‌آمد
که بهر کسب شادی بی‌تو خوردم زغفران مردم
رفیقان گرم بگذشتند و من از داغ مهجوری
درین وادی چو آن آتش که ماند از کاروان مردم
شنیدم تا صفیر همنوایان در قفس واقف
ز محرومی من بی‌بال و پر در آشیان مردم