وطواط
شمارهٔ ۸۰ - در حق ملک اتسز
ای شاه ، بی سفینهٔ جود تو مانده ام
از چشم و دل در آتش و توفان صاعقه
دیدستم از مفارقت صدر تو همانک
بیند تن از مفارقت نفس ناطقه
وطواط
ادامه‌ی مقطعات
- شمارهٔ ۸۲ - در حق جمال الدوله حریجمال دولت حری ، بافضل
- شمارهٔ ۸۳ - در حق فخر الدیناجل فخر دین ، ای کریم جهان
- شمارهٔ ۸۴ - در حق جمال الدینای یگانه جمال دولت و دین
- شمارهٔ ۸۵ - در صنعت مقطعاز دل راد او رود رادی
- شمارهٔ ۸۶ - در حق حمید الدیندر هنر ، ای حمید دین رسول
- شمارهٔ ۸۷ - در شکایتز آن روز که گفتی : پس ازین جور کنم کم
- شمارهٔ ۸۸ - در مدیحهمن نگویم: به ابر مانندی
- شمارهٔ ۸۹ - در حق امیر مسعودای گرانمایه تربت میمون
درباره‌ی وطواط
امام سعدالملک رشیدالدین محمد بن محمد بن عبدالجلیل عمری کاتب بلخی معروف به رشید وطواط شاعر نامی قرن ششم است. وی در سال ۴۸۱ هجری قمری در بلخ چشم به جهان گشود و در سال ۵۷۳ هجری قمری در گرگانج خوارزم بدرود حیات گفت. وی دبیر دیوان اتسز خوارزمشاه بود و به خاطر اندام کوچکش به او لقب «وطواط» (به معنای خفاش یا نوعی پرستو) دادن...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.