وطواط
شمارهٔ ۸۸ - در مدیحه
من نگویم: به ابر مانندی
که نکو ناید از خردمندی
او همی‌بخشد و همی‌گرید
تو همی‌بخشی و همی‌خندی
وطواط
ادامه‌ی مقطعات
- شمارهٔ ۹۰ - در حق فرید الدینبر بدایع نظم تو ای فریدالدین
- شمارهٔ ۹۱ - نیز در معارفخرد نزدیک دولت رفت و گفتا
- شمارهٔ ۹۲ - نیز در مدح معارفنگردد رزق خلق افزون بطاعت
- شمارهٔ ۹۳ - در مرثیۀ نصرة الدینقطب دین ، گر برفت نصرة دین
- شمارهٔ ۹۴ - در ترجمه از شعر تازیچون ز شعبان گذشت بیست ، مباش
- شمارهٔ ۹۵ - نیز در ترجمۀ شعر تازیمن همان گویم کان لاشه خرک
- شمارهٔ ۹۶ - در حق مجدالدیناجل مجد دین ، در بلا و عنا
- شمارهٔ ۹۷ - در حق تاج الدینتاج دین ، در بسیط عالم نیست
درباره‌ی وطواط
امام سعدالملک رشیدالدین محمد بن محمد بن عبدالجلیل عمری کاتب بلخی معروف به رشید وطواط شاعر نامی قرن ششم است. وی در سال ۴۸۱ هجری قمری در بلخ چشم به جهان گشود و در سال ۵۷۳ هجری قمری در گرگانج خوارزم بدرود حیات گفت. وی دبیر دیوان اتسز خوارزمشاه بود و به خاطر اندام کوچکش به او لقب «وطواط» (به معنای خفاش یا نوعی پرستو) دادن...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.