وطواط
شمارهٔ ۹۲ - نیز در مدح معارف
نگردد رزق خلق افزون بطاعت
و نه نقصان پذیرد از معاصی
و لیکن طاعت و عصیان دهد بر
در آن روزی که یؤخذ بالنواصی
وطواط
ادامه‌ی مقطعات
- شمارهٔ ۹۴ - در ترجمه از شعر تازیچون ز شعبان گذشت بیست ، مباش
- شمارهٔ ۹۵ - نیز در ترجمۀ شعر تازیمن همان گویم کان لاشه خرک
- شمارهٔ ۹۶ - در حق مجدالدیناجل مجد دین ، در بلا و عنا
- شمارهٔ ۹۷ - در حق تاج الدینتاج دین ، در بسیط عالم نیست
- شمارهٔ ۹۸ - در حق ملک اتسزسرای ترا ، شهریارا ، ز نزهت
درباره‌ی وطواط
امام سعدالملک رشیدالدین محمد بن محمد بن عبدالجلیل عمری کاتب بلخی معروف به رشید وطواط شاعر نامی قرن ششم است. وی در سال ۴۸۱ هجری قمری در بلخ چشم به جهان گشود و در سال ۵۷۳ هجری قمری در گرگانج خوارزم بدرود حیات گفت. وی دبیر دیوان اتسز خوارزمشاه بود و به خاطر اندام کوچکش به او لقب «وطواط» (به معنای خفاش یا نوعی پرستو) دادن...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.