وطواط
شمارهٔ ۸۵ - در صنعت مقطع
از دل راد او رود رادی
زان دل راد دارم آزادی
زردی از رخ ز دودش آن دل راد
ای دل راد ، داد او دادی
درد دارد ز زار دل زارش
ای دل راد ، داد او دادی
وطواط
ادامه‌ی مقطعات
- شمارهٔ ۸۷ - در شکایتز آن روز که گفتی : پس ازین جور کنم کم
- شمارهٔ ۸۸ - در مدیحهمن نگویم: به ابر مانندی
- شمارهٔ ۸۹ - در حق امیر مسعودای گرانمایه تربت میمون
- شمارهٔ ۹۰ - در حق فرید الدینبر بدایع نظم تو ای فریدالدین
- شمارهٔ ۹۱ - نیز در معارفخرد نزدیک دولت رفت و گفتا
- شمارهٔ ۹۲ - نیز در مدح معارفنگردد رزق خلق افزون بطاعت
- شمارهٔ ۹۳ - در مرثیۀ نصرة الدینقطب دین ، گر برفت نصرة دین
- شمارهٔ ۹۴ - در ترجمه از شعر تازیچون ز شعبان گذشت بیست ، مباش
درباره‌ی وطواط
امام سعدالملک رشیدالدین محمد بن محمد بن عبدالجلیل عمری کاتب بلخی معروف به رشید وطواط شاعر نامی قرن ششم است. وی در سال ۴۸۱ هجری قمری در بلخ چشم به جهان گشود و در سال ۵۷۳ هجری قمری در گرگانج خوارزم بدرود حیات گفت. وی دبیر دیوان اتسز خوارزمشاه بود و به خاطر اندام کوچکش به او لقب «وطواط» (به معنای خفاش یا نوعی پرستو) دادن...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.