پرش به محتوای اصلی
وحیدالزمان قزوینی وحیدالزمان قزوینی

شهرآشوب کوچک

بخش ۲۷ - صفت شعربافان

با تار نظاره، رشته ی جان

افتاده بدست شعربافان

دایم باشد دلم دران کو

سرگشته دران به رنگ ماکو

دل را گردید آشیانه

تا رفت به شعرباف خانه

در بار، قماش های تابان

چون قوس و قزح کشیده الوان

مشغول به کار گشته اطفال

مانند پری که واکند بال

موزونی های قد طفلان

چون مصرع های شوخ دیوان

ادامه‌ی شهرآشوب کوچک

  1. بخش ۲۹ - صفت کمانگربر پیر خمیده قد مهجور
  2. بخش ۳۰ - صفت کلاه دوزسرگرم کلاه هر که گردید
  3. بخش ۳۱ - صفت شمشیرگرسیّاف که خنده اش چو قند است
  4. بخش ۳۲ - صفت شیشه گربر شیشه گران گذارم افتاد
  5. بخش ۳۳ - صفت کحّالکحّال که دلبری فن اوست
  6. بخش ۳۴ - صفت چیت سازانبینی به دکان چیت سازان
  7. بخش ۳۵ - صفت میوه فروشاز میوه فروش نرم شانه
  8. بخش ۳۶ - صفت چاقشور دوزاندر رسته ی چاقشور دوزان
همه‌ی شهرآشوب کوچک ←

وحیدالزمان قزوینی درباره‌ی وحیدالزمان قزوینی

عمادالدین میرزا محمدطاهر بن میرزا محمدحسین قزوینی، متخلص به وحید، از شاعران،مورخان و سیاستمداران دوران صفوی است. وی پس از طی مراحل ترقی در سال ۱۰۵۵ هجری قمری مورخ رسمی دربار شاه عباس دوم و مأمور نوشتن تاریخ سلطنت این پادشاه شد. او همچنین بعد از وزارت شیخ علیخان زنگنه یک چند با لقب اعتمادالدوله وزیر اعظم شاه سلیمان گشت...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.