پرش به محتوای اصلی
واعظ قزوینی واعظ قزوینی

غزلیات

شمارهٔ ۳۸۸

الینده ساغر گل مفلسونک ایاغینه بنزر

یوزینده غازه ترگوندوزنک چراغینه بنزر

نظر که باغ جمالینه تو شدی چیقماقی یوخدور

بعینه اول رخ زیبا بهشت باغینه بنزر

گوزایچره مردمکی جای ویرمشم نه عجب کیم

منیم گیلودگی اول گلعذار داغینه بنزر

جدا بولوب سر زلفی یوزیندن اولدی پریشان

یوزیندن آیری دوشنک عاشقون دماغینه بنزر

آقاردی باش توکی واعظ نه ایش گلورداخی سندن

دماغ بوقو جا لوقدا سحر چراغینه بنزر

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۹۰به از زمانه نداریم شوخ و شنگ دگر
  2. شمارهٔ ۳۹۱کلاه ترک به سر نه، بگیر کشور دیگر
  3. شمارهٔ ۳۹۲اوزگه عالمده مگر توکسم غمیندن یاشلر
  4. شمارهٔ ۳۹۳پیر چون گشتی، چو طفلان بازی دنیا مخور
  5. شمارهٔ ۳۹۴چابقونچی، اگری باخشی مژگان یراقیدور
  6. شمارهٔ ۳۹۵گیچدی ئیگید لوق گونی ایندی خم اولماق چاقیدور
  7. شمارهٔ ۳۹۶غنچه سان این همه بر خویش مبال از زر و زور
  8. شمارهٔ ۳۹۷قد خمید، از دیدن روها، به پشت پا بساز
همه‌ی غزلیات ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.