پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۷۴۵

جوان مردم، ولیکن نه زنی دارم نه فرزندی

نبوده غالبا در طالع من، دشمن چندی

ندارم قوتی، ورنه چو تیر از کمان جسته

ازین مهمانسرای بی حلاوت، می زدم کندی

صراحی در بناگوش قدح سرگرم قلقل شد

چو آن مادر که هر دم طفل خود را می دهد پندی

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۷۴۷گر نشینم، جای می گیرم به پهلوی غمی
  2. شمارهٔ ۷۴۸جانا ز تو شادم به سلامی و پیامی
  3. شمارهٔ ۷۴۹من نه ابرم، نه تو گل، بهر چه در باغ وصال
  4. شمارهٔ ۷۵۰از بس گل ناسازی ام در جیب و دامن می کنی
  5. شمارهٔ ۷۵۱بی وضو، دست به پیمانه صهبا نکنی
  6. شمارهٔ ۷۵۲آخر این جان سبکروح ز تن خواهد رفت
  7. شمارهٔ ۷۵۳بس که گشته شیوه اسلامیان حق دشمنی
  8. شمارهٔ ۷۵۴ای که گویی فیض دارد سرزمین مصر و شام
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.