پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۷۴۹

من نه ابرم، نه تو گل، بهر چه در باغ وصال

چون زمین تر شود از گریه من، خنده کنی

چون روی پیشتر از موسم گل رو به چمن

بی نیازش ز گل موسم آینده کنی

من و آن لعل روان بخش که از یک سخنش

دل اگر مرده صدساله بود، زنده کنی

بس که خوب است سراپای تنت چون خورشید

بدنما گر بود آیینه، خوشاینده کنی

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۷۵۱بی وضو، دست به پیمانه صهبا نکنی
  2. شمارهٔ ۷۵۲آخر این جان سبکروح ز تن خواهد رفت
  3. شمارهٔ ۷۵۳بس که گشته شیوه اسلامیان حق دشمنی
  4. شمارهٔ ۷۵۴ای که گویی فیض دارد سرزمین مصر و شام
  5. شمارهٔ ۷۵۵نسترن می طلبد از بدنت خوشبویی
  6. شمارهٔ ۷۵۶هر دو بی مثلیم در هنگامه ناز و نیاز
  7. شمارهٔ ۷۵۷رزقم چو یاقوت، از تنگ بختی
  8. شمارهٔ ۷۵۸در باغ گیتی، شد قسمت من
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.