پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۷۴۷

گر نشینم، جای می گیرم به پهلوی غمی

ور بخوابم، می گذارم سر به زانوی غمی

ما اسیران محبت غم پرست افتاده ایم

قبله ما نیست غیر از طاق ابروی غمی

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۷۴۹من نه ابرم، نه تو گل، بهر چه در باغ وصال
  2. شمارهٔ ۷۵۰از بس گل ناسازی ام در جیب و دامن می کنی
  3. شمارهٔ ۷۵۱بی وضو، دست به پیمانه صهبا نکنی
  4. شمارهٔ ۷۵۲آخر این جان سبکروح ز تن خواهد رفت
  5. شمارهٔ ۷۵۳بس که گشته شیوه اسلامیان حق دشمنی
  6. شمارهٔ ۷۵۴ای که گویی فیض دارد سرزمین مصر و شام
  7. شمارهٔ ۷۵۵نسترن می طلبد از بدنت خوشبویی
  8. شمارهٔ ۷۵۶هر دو بی مثلیم در هنگامه ناز و نیاز
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.