پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۷۴۲

به زلفت می کند از آشنایی شانه همراهی

وگرنه با پریشان کی کند بیگانه همراهی

چو محتاجی که افتد از پی حاجت روای خود

به هر جا می رود مینا، کند پیمانه همراهی

به غیر از سنگباران، در عوض چیزی نمی بیند

اگر صد ره به طفلان می کند دیوانه همراهی

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۷۴۴رویش چو آفتاب است، او را نمی شناسی
  2. شمارهٔ ۷۴۵جوان مردم، ولیکن نه زنی دارم نه فرزندی
  3. شمارهٔ ۷۴۶به برگ عیش رسم، گر چو نوبهار آیی
  4. شمارهٔ ۷۴۷گر نشینم، جای می گیرم به پهلوی غمی
  5. شمارهٔ ۷۴۸جانا ز تو شادم به سلامی و پیامی
  6. شمارهٔ ۷۴۹من نه ابرم، نه تو گل، بهر چه در باغ وصال
  7. شمارهٔ ۷۵۰از بس گل ناسازی ام در جیب و دامن می کنی
  8. شمارهٔ ۷۵۱بی وضو، دست به پیمانه صهبا نکنی
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.