پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۷۴۰

گل نورسی، ولیکن ز غرور تازگیها

چمن از پی ات گر آید، به بهار ما نیایی

سر خاک ما اسیران، شده موج خیز حسرت

ننهاده پا به کشتی، به مزار ما نیایی

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۷۴۲به زلفت می کند از آشنایی شانه همراهی
  2. شمارهٔ ۷۴۳قطره پیمایی ست کار ساقی بزم فلک
  3. شمارهٔ ۷۴۴رویش چو آفتاب است، او را نمی شناسی
  4. شمارهٔ ۷۴۵جوان مردم، ولیکن نه زنی دارم نه فرزندی
  5. شمارهٔ ۷۴۶به برگ عیش رسم، گر چو نوبهار آیی
  6. شمارهٔ ۷۴۷گر نشینم، جای می گیرم به پهلوی غمی
  7. شمارهٔ ۷۴۸جانا ز تو شادم به سلامی و پیامی
  8. شمارهٔ ۷۴۹من نه ابرم، نه تو گل، بهر چه در باغ وصال
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.