پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۷۳۹

خورشید مشت خاری ست، جایی که گل تو باشی

مه کاسه سفالی ست، آنجا که مل تو باشی

از جویبار فردوس، در زیر پل دود آب

چون سرو اگر خرامان، بر روی پل تو باشی

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۷۴۱یک سخن نشنیدم ای گل از دهان نازکت
  2. شمارهٔ ۷۴۲به زلفت می کند از آشنایی شانه همراهی
  3. شمارهٔ ۷۴۳قطره پیمایی ست کار ساقی بزم فلک
  4. شمارهٔ ۷۴۴رویش چو آفتاب است، او را نمی شناسی
  5. شمارهٔ ۷۴۵جوان مردم، ولیکن نه زنی دارم نه فرزندی
  6. شمارهٔ ۷۴۶به برگ عیش رسم، گر چو نوبهار آیی
  7. شمارهٔ ۷۴۷گر نشینم، جای می گیرم به پهلوی غمی
  8. شمارهٔ ۷۴۸جانا ز تو شادم به سلامی و پیامی
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.