پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۶۰۵

بس که آن گل صبحدم با آب و تاب آید برون

گر فشارم دیده برعکسش، گلاب آید برون

از فروغ چهره، ابرویش نمی آید به چشم

چون مه نو کز پناه آفتاب آید برون

نشکند بی دستبرد ساغر می سد شرم

باده پیش آور که آن گل از حجاب آید برون

هر کجا حرف از دل بی طاقت ما بگذرد

تا قیامت گر بکاوی، اضطراب آید برون

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۶۰۷بود چون زلف شب، گیسوی شوخ می پرست من
  2. شمارهٔ ۶۰۸جان من رفتی، چه سان خواهم ز هجران زیستن
  3. شمارهٔ ۶۰۹ناکامی ما بین، که به عشرتگه گیتی
  4. شمارهٔ ۶۱۰طالع برگشته کز وی می رسد ما را شکست
  5. شمارهٔ ۶۱۱خنده طرب از تو، گریه و فغان از من
  6. شمارهٔ ۶۱۲گفتی عرق دوباره چو شد، تند می شود
  7. شمارهٔ ۶۱۳قدرشناس شاخ گل، قامت یار من ببین
  8. شمارهٔ ۶۱۴سر تنها روی چون جاده باید داشتن طغرا
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.