پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۶۰۷

بود چون زلف شب، گیسوی شوخ می پرست من

که هرگز یک سر مویش نمی آید به دست من

من آن پیمانه ام کز کثرت موج تنک ظرفی

بود گوش حباب می بر آواز شکست من

در اقلیم بنای خلقت آن برگشته ایامم

که شام آخر دنیا، بود صبح الست من

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۶۰۹ناکامی ما بین، که به عشرتگه گیتی
  2. شمارهٔ ۶۱۰طالع برگشته کز وی می رسد ما را شکست
  3. شمارهٔ ۶۱۱خنده طرب از تو، گریه و فغان از من
  4. شمارهٔ ۶۱۲گفتی عرق دوباره چو شد، تند می شود
  5. شمارهٔ ۶۱۳قدرشناس شاخ گل، قامت یار من ببین
  6. شمارهٔ ۶۱۴سر تنها روی چون جاده باید داشتن طغرا
  7. شمارهٔ ۶۱۵بزم بی نور است، از جام طرب می نوش کن
  8. شمارهٔ ۶۱۶ز بی برگی بود لبریز رونق گلستان من
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.