پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۶۱۰

طالع برگشته کز وی می رسد ما را شکست

می زند شمشیر، اما در سپاه دیگران

گل به روی کار ما گرد کسادی می خورد

برزمین هرگز نمی ماند گیاه دیگران

بر نمی تابد دلم، می بایدش واریختن

می خورم چون دلو اگر آبی ز چاه دیگران

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۶۱۲گفتی عرق دوباره چو شد، تند می شود
  2. شمارهٔ ۶۱۳قدرشناس شاخ گل، قامت یار من ببین
  3. شمارهٔ ۶۱۴سر تنها روی چون جاده باید داشتن طغرا
  4. شمارهٔ ۶۱۵بزم بی نور است، از جام طرب می نوش کن
  5. شمارهٔ ۶۱۶ز بی برگی بود لبریز رونق گلستان من
  6. شمارهٔ ۶۱۷می رود از گردش گردون، چه زیبا و چه زشت
  7. شمارهٔ ۶۱۸طلب کردم رهی از باغبان درجستن آن گل
  8. شمارهٔ ۶۱۹مطرب امشب دل به فکر حسن خلقش داده بود
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.