پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۶۱۳

قدرشناس شاخ گل، قامت یار من ببین

پنجه لاله دیده ای، دست نگار من ببین

همچو گل از فراق او، تاخته بر سرم خزان

بوی پیادگی شنو، رنگ سوار من ببین

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۶۱۵بزم بی نور است، از جام طرب می نوش کن
  2. شمارهٔ ۶۱۶ز بی برگی بود لبریز رونق گلستان من
  3. شمارهٔ ۶۱۷می رود از گردش گردون، چه زیبا و چه زشت
  4. شمارهٔ ۶۱۸طلب کردم رهی از باغبان درجستن آن گل
  5. شمارهٔ ۶۱۹مطرب امشب دل به فکر حسن خلقش داده بود
  6. شمارهٔ ۶۲۰زلف شبرنگ، پریشان بر و دوش مکن
  7. شمارهٔ ۶۲۱ز بهار برگ الوان، ز کفت حنای رنگین
  8. شمارهٔ ۶۲۲ز شوق آنکه بنشیند درو یک لحظه یار من
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.