پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۶۲۰

زلف شبرنگ، پریشان بر و دوش مکن

خویش را بیهده چون کعبه سیه پوش مکن

تا ز قانون طرب، دست نشویی در بزم

رود اشکم چو درآید به صدا، گوش مکن

بوی شیر از لب چون لعل ترت می آید

آب اگر در قدح باده بود، نوش مکن

شب به گلشن چو روی، دست به شوخی مگشا

گل چراغی به رهت داشته، خاموش مکن

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۶۲۲ز شوق آنکه بنشیند درو یک لحظه یار من
  2. شمارهٔ ۶۲۳شد سفید از انتظارت چشم تر، بنمای رخ
  3. شمارهٔ ۶۲۴ز چشمان او چون نخواهم نگاهی؟
  4. شمارهٔ ۶۲۵ما عشقباز گریه چه دانیم خنده چیست
  5. شمارهٔ ۶۲۶بیهوده گشتیم، مهمان گردون
  6. شمارهٔ ۶۲۷ماییم و گفتن شعر، در وصف آن گلِ رو
  7. شمارهٔ ۶۲۸هر چه می گویی، ز چشم عشوه پردازش بگو
  8. شمارهٔ ۶۲۹در مدرسه عشق، به نادانی من کو؟
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.