پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۶۲۲

ز شوق آنکه بنشیند درو یک لحظه یار من

نمی آید به هم، چون دامن صحرا کنار من

به دور حسن او یک چهره گلگون نمی بینم

خزان عالمی گردیده ایام بهار من

مگر ساقی ز لشکرگاه خم، فوجی برون آرد

که از فوج صراحی نشکند هرگز خمار من

ز بس بی طالعی، در کارگاه عشق چون طغرا

اگر کاری کنم، یک جو نمی آید به کار من

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۶۲۴ز چشمان او چون نخواهم نگاهی؟
  2. شمارهٔ ۶۲۵ما عشقباز گریه چه دانیم خنده چیست
  3. شمارهٔ ۶۲۶بیهوده گشتیم، مهمان گردون
  4. شمارهٔ ۶۲۷ماییم و گفتن شعر، در وصف آن گلِ رو
  5. شمارهٔ ۶۲۸هر چه می گویی، ز چشم عشوه پردازش بگو
  6. شمارهٔ ۶۲۹در مدرسه عشق، به نادانی من کو؟
  7. شمارهٔ ۶۳۰دارم ز دیدن گل نوخیز خود، چو شمع
  8. شمارهٔ ۶۳۱دختری کز سایه رز می رمید
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.