پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۶۲۷

ماییم و گفتن شعر، در وصف آن گلِ رو

بر وزن مصرع زلف، در بحر بیت ابرو

سیر از قدح چه سان گشت، در یک دو روز نرگس؟

دل می کشد به ساغر، سبز است تا لب جو

در شیوه رمیدن، وحشی نگاه او را

همچشمی از ازل بود، با گله گله آهو

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۶۲۹در مدرسه عشق، به نادانی من کو؟
  2. شمارهٔ ۶۳۰دارم ز دیدن گل نوخیز خود، چو شمع
  3. شمارهٔ ۶۳۱دختری کز سایه رز می رمید
  4. شمارهٔ ۶۳۲بهر حفظ سیم و زر، کارش درشتی کردن است
  5. شمارهٔ ۶۳۳ناله برگشت ز لب از فرح دیدن تو
  6. شمارهٔ ۶۳۴کردم چو ساز گریه، بیا صد نوا شنو
  7. شمارهٔ ۶۳۵رام کسی نیست یار، کس چه بگوید به او
  8. شمارهٔ ۶۳۶بدن غنچه نباشد به صفای تن او
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.