پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۶۳۳

ناله برگشت ز لب از فرح دیدن تو

گریه در دیده گره گشت ز خندیدن تو

می کند شبنم گل از سر شب تا دم صبح

مشق شیرینی در میکده غلتیدن تو

برهمن گرم پرستیدن سنگ سیه است

دل چه سان بگذرد از شغل پرستیدن تو

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۶۳۵رام کسی نیست یار، کس چه بگوید به او
  2. شمارهٔ ۶۳۶بدن غنچه نباشد به صفای تن او
  3. شمارهٔ ۶۳۷در ته دریا، تنش از تشنگی گردید خشک
  4. شمارهٔ ۶۳۸گر بلغزد بر کنار جوی هستی پای سرو
  5. شمارهٔ ۶۳۹بی برکت است چیزی، کان در شماره آید
  6. شمارهٔ ۶۴۰دلم صدره به گلشن رفته، لیکن
  7. شمارهٔ ۶۴۱نی به میناکار دارم، نی به خم، نی با سبو
  8. شمارهٔ ۶۴۲چرخ نامرد است، اگر مردی ازو یاری مخواه
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.